Przejdź do treści
  • a
  • a +
  • a ++

modelarium 1

Schody. Tętnice gmachu głównego.

Schody. Tętnice gmachu głównego

Wnętrze budynku głównego Akademii Górniczo-Hutniczej okraszone jest zdobieniami. Pierwszą dekoracją jest przestrzeń przedsionka, którego wertykalny ciąg domknięty jest kolebkowym świetlikiem. Arkadowe krużganki okalające westybul przywołują na myśl klasztorne wirydarze, rzymskie atrium. Miejsca, gdzie przyjmowano gości, interesantów, ale także umożliwiające swobodne przechadzki, wymianę myśli, by dyskusja nie kończyła się w sali wykładowej, a mogła być kontynuowana w otwartej przestrzeni akademickich korytarzy.
Jednak najbardziej okazałe są schody. Dwubiegowe, wygodne, majestatyczne. Wychodzą ze ściany jak tętnice w samym sercu budynku, ujawniają obecność wyższych kondygnacji, wiążą przestronny hol z piętrami i prowadzą do reprezentacyjnych miejsc Uczelni: Rektoratu, auli. To miejsce, które oprócz oczywistej funkcji użytkowej ma też znaczenie metaforyczne. W kontekście kulturowym schody symbolizują drogę rozwoju, pokonywanie trudności. Słowo stopień generuje mnogie skojarzenia: ze stopniem w hierarchii naukowej, rangą, oceną, jakością, etapem, poziomem. Wszystkie te znaczenia łatwo można odnieść do nauki. Nie bez znaczenia wydaje się fakt, że architekci umieścili ciąg komunikacyjny w osi centralnej gmachu. 
W dokumentacji fotograficznej życia Akademii schody często pojawiają się w roli głównej. To świadkowie bogatej historii, tradycji, wydarzeń kulturalnych, ważnych spotkań i pożegnań. Po nich przetacza się życie. To doskonała ilustracja drogi jaką podążała i którą wciąż zmierza Uczelnia.